Witamy na platformie WFDiF.ONLINE

Załóż konto, wybierz profil i korzystaj bezpłatnie

z filmów i materiałów edukacyjnych.

Przejdź do serwisu
Język polski historia edukacja filmowa godzina wychowawcza historia kina wos wiedza o kulturze, szkoła ponadpodstawowa, szkoła wyższa

ULICA BRZOZOWA – omówienie filmu. Andrzej Bukowiecki dodaj do ulubionych

"Ulica Brzozowa", reż. Wojciech Jerzy Has, Stanisław Różewicz

ULICA BRZOZOWA

reżyseria: Wojciech Jerzy Has, Stanisław Różewicz

Omówienie filmu
Andrzej Bukowiecki

(Fragment tekstu. Całość dostępna jest po zalogowaniu, w sekcji materiałów do pobrania.)

„Droga wolna!” – te pierwsze słowa komentarza, towarzyszące ujęciu milicjanta na skrzyżowaniu, odnoszą się nie tylko do ruchu ulicznego. W polskim filmie dokumentalnym, nakręconym zaledwie dwa lata po zakończeniu II wojny światowej, nabierają wydźwięku metaforycznego: kraj jest wolny od okupacji hitlerowskiej, a więc jest też od niej wolna Warszawa, którą zaraz potem oglądamy w kolejnych ujęciach. Jest to jednak Śródmieście Warszawy, do którego wtedy, w 1947 roku, faktycznie – tak jak widzimy w filmie – w zawrotnym tempie wracało życie, z odbudowanymi lub nowymi domami, autami, komunikacją miejską, kuszącymi wystawami sklepowymi, tłumem przechodniów.
„Ale istnieje Warszawa inna” – mówi komentator, a na ekranie widnieje perspektywiczne ujęcie tytułowej ulicy Brzozowej na Starym Mieście: ciągnący się od kamery po horyzont pas na wpół zrujnowanych, spalonych domów bez szyb w otworach okiennych, bez dachów.
W 1944 roku podczas powstania warszawskiego zabudowa warszawskiej Starówki została zniszczona w 90%: z ponad 260 domów ocalało sześć. Ulica Brzozowa i tak ucierpiała w stosunkowo niewielkim stopniu, można więc sobie – na podstawie filmu – wyobrazić, jak wyglądały po wojnie inne staromiejskie ulice, które miały mniej szczęścia. [...]

Link do filmu ULICA BRZOZOWA

ZALOGUJ SIĘ I POBIERZ:

 

Andrzej Bukowiecki

Filmoznawca, publicysta filmowy. Ur. 1955 r. Absolwent kulturoznawstwa na Uniwersytecie Łódzkim oraz Podyplomowego Studium Wiedzy o Filmie w Szkole Filmowej w Łodzi. Były wieloletni pracownik i dyrektor Domu Sztuki na warszawskim Ursynowie. Współpracuje przy projektach edukacyjnych Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie. Członek Samodzielnego Koła Piśmiennictwa Filmowego Stowarzyszenia Filmowców Polskich. W publikacjach prasowych, zamieszczanych obecnie głównie na łamach Magazynu Filmowego SFP i FilmPro, wiele miejsca poświęca historii filmu polskiego, którą także wykłada na Akademii Polskiego Filmu przy Filmotece Narodowej-Instytucie Audiowizualnym (FINA). Historię sztuki filmowej wykładał m.in. na Wydziale Reżyserii Dźwięku Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. Od 2011 r. współautor tekstów w Katalogu Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych Camerimage (ob. w Toruniu). W 2020 r. nawiązał współpracę z Kwartalnikiem Akademii Polskiego Filmu Pleograf. Współautor (wraz z Rafałem Marszałkiem) albumu 100 lat polskiego filmu. 1908–2008 (PISF, 2008). Autor artykułu o Kazimierzu Prószyńskim w wyd. Sto lat polskiego filmu. Część pierwsza: Początki (Filmoteka Narodowa, 2008). Współautor omówień filmów dołączonych do wyd. na DVD dzieł Polskiej Szkoły Filmowej (PISF, 2008–2009) oraz do wyd. na DVD i Blu-ray  rekonstrukcji cyfrowych Klasyka Polskiego Kina – znane filmy w niezwykłej jakości, przygotowanej przez Cyfrowe Repozytorium Filmowe w ramach Projektu KinoRP (DMMS – Media Distribution, 2013). Autor wywiadu z Grzegorzem Kędzierskim w albumie Noce i dnie. Opowieść o filmie Jerzego Antczaka pod red. Grażyny M. Grabowskiej (FINA/BOSZ, 2017). Uczestnik ankiety opublikowanej w wydawnictwie 100/100. Epoka polskiego filmu dokumentalnego pod red. Marka Drążewskiego (SFP, 2018).

ULICA BRZOZOWA                                               
Film dokumentalny

 

 
Reżyseria: Wojciech Jerzy Has, Stanisław Różewicz
Scenariusz: Wojciech Jerzy Has, Stanisław Różewicz
Zdjęcia: Władysław Forbert
Muzyka: Henryk Swiolkień
Montaż:                                           Janina Niedźwiecka
Kierownictwo Produkcji: Zygmunt Kniaziołucki
Komentarz: Jerzy Piórkowski
Rok produkcji: 1947
Premiera: 1950
Rekonstrukcja cyfrowa: 2013
Obraz: czarno-biały
Czas: 9 minut
Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z bieżącymi ustawieniami przeglądarki. Aby uzyskać więcej informacji na temat celu używania cookies i możliwości zmiany ustawień dotyczących cookies przejdź do polityki prywatności.

Udostępnij przez e-mail

WFDIF.ONLINE